Odpoczynek nie był łaskawy. Nogi nie zapomniały. Głowa nie ucichła. Tylko krajobraz się zmienił. Znowu płasko, znowu miasta o łagodnych konturach i nazwy, które mówią „tu jest łatwiej”. Ale przecież nie jest.
Lucca pachnie kawą i ciszą. Mury wciąż bronią się przed czymś, co mogłoby je skrzywdzić. Tu nie ma peletonu, nie ma rozmów. Jeden kolarz. Jeden rower. Jeden tor. Equilibrio – równowaga między tym, co chcesz, a tym, czego się boisz. Między pośpiechem a spokojem. To nie siła dziś rządzi. To delikatność. Umiejętność utrzymania idealnego toru przy pięćdziesięciu kilometrach na godzinę. Droga prowadzi do Pizy, gdzie wieża od wieków uczy, że wszystko może być piękne nawet wtedy, gdy się przechyla. Może właśnie dlatego.
Dla Cattaneo ten dzień to próba. Nie boi się samotności, nie boi się czasu. Jest jak orzeł, który nie potrzebuje stada – leci sam, szeroko, równo, pewnie. Cień jego roweru przecina brukowane zaułki, jakby przesuwał się po mapie snu.
Z Viareggio ruszają znad morza. Tam dzieci jedzą śmietankowe lody, a stare kobiety wystawiają plastikowe krzesła przed drzwi. Ale oni nie mają czasu na to życie. Jadą w głąb. W trud. W speranza - nadzieję, która nie ma nic wspólnego z radością. To nie uśmiech. To cień, który biegnie obok. Las jest zbyt gęsty, zbyt cichy. Każdy kilometr to pytanie bez odpowiedzi. Castelnovo ne’ Monti czeka gdzieś wysoko. Jak obietnica, że może jednak było warto.
Po drodze pachnie mięta i rozgrzany tymianek, zmieszane z kurzem. Z zakrętów unosi się coś wilgotnego – jakby liście miały w sobie łzy. Jadą, pochyleni, milczący. Wśród nich może Giulio Ciccone – uparty, cichy, z tym swoim spojrzeniem, jakby znał każde drzewo i każdy kamień. On wie, że speranza to nie marzenie. To decyzja.
Z Modeny do Viadany – prostą linią, która nie przynosi ulgi. Noia – nuda. Ale taka, która drąży głowę. Kiedy każdy krajobraz wygląda tak samo, a obrót korby nie ma w sobie niczego nowego. Są tacy, którzy nie znoszą takich dni. Ale to właśnie tu hartuje się dusza. Gdy nic nie pcha cię do przodu, a ty i tak jedziesz. Bo nie możesz inaczej. Nikt nie zapamięta tego etapu. Ale ten, kto dziś nie zrezygnuje, przetrwa kolejne.
Na północy powietrze jest inne. Cięższe, wilgotne, pełne wspomnień. Z Rovigo ruszają w stronę Monte Berico. Niby zwykły etap. Ale końcówka to ritorno – powrót. Nie wiadomo do czego. Może do starego roweru bez przerzutek. Może do siebie samego, tego sprzed kontuzji, sprzed ambicji. W Vicenzy czeka kościół, który patrzy z góry i wie, że wszystko wraca – zmęczenie, wiara, samotność.
W cieniu tych murów kiedyś próbował zwyciężać Damiano Cunego. Mówili o nim: mały książę. Ale książęta też przegrywają. Czasem głośno, czasem po cichu. Tak jak dziś.
A potem granica. Fizyczna i nie. Z Treviso do Nova Gorica. Confine. Tam, gdzie wszystko się miesza – języki, smaki, wspomnienia. Granica nie potrzebuje strażników. Ona siedzi w człowieku. Pytania – skąd jestem, dokąd jadę – nie mają odpowiedzi. Wieczorem ktoś w trattorii wzniesie kieliszek Teranu. Cierpkie wino zostawi ślad jak historia w duszy. Może któryś z kolarzy wypije jeden łyk. Dla granicy. Dla tego, co między.
W tej strefie cienia i przynależności unosi się coś znajomego. Może zapach dzikiej lawendy z niezaoranych wzgórz. Może woń dymu z domowych pieców. A może tylko wspomnienie czegoś z dzieciństwa – z pogranicza. Jak wspomnienie orłów z herbów i plakatów. Bo pogranicze to też mit. I prawda.
Na koniec – Asiago. Ale zanim – długa droga z Fiume Veneto przez równiny, przez szept wojennej ziemi. Memoria – pamięć. To nie historia z książki. To echo w mgłach poranka, w wilgoci mchów, w drzewach, które widziały więcej niż ludzie. Tu kolarz jedzie nie sam. Jedzie przez coś, co było przed nim i będzie po nim. Na szczycie nie ma fanfar. Jest cisza. I świadomość, że nie wszystko da się zrozumieć. Nie wszystko trzeba.
To właśnie tutaj, w masywie Asiago, spoczywają żołnierze II Korpusu Polskiego. Ich nazwisk nie zna żaden z zawodników. Ale jadą przez miejsce, gdzie biało-czerwone orły nie leciały w formacji – one już tylko patrzyły z nieba. Jutro kolejny dzień odpoczynku. Tak przynajmniej mówi organizator. Ale ciało już tego nie słucha. Głowa też nie. Może tylko duch wie, że to jeszcze nie koniec. Że prawdziwa wspinaczka dopiero przed nimi.
Polski 
English (UK)