Nie by\u0142o ju\u017c rozm\u00f3w. Mo\u017ce tylko kr\u00f3tkie zdania, urwane w po\u0142owie, jak my\u015bli podczas podjazdu. Przed nimi ostatni blok. G\u00f3ra, jeszcze jedna. Dolina, z kt\u00f3rej nie chce si\u0119 wychodzi\u0107. Noc, kt\u00f3ra nie przynosi snu.<\/p>\n
Z Piazzola sul Brenta wszystko wydaje si\u0119 jeszcze spokojne. P\u0142asko, zwyczajnie. Ale to tylko z\u0142udzenie. Im dalej, tym bardziej krajobraz zaczyna m\u00f3wi\u0107: przygotuj si\u0119. Droga nie krzyczy. Ona si\u0119 wznosi. Nieprzerwanie. W cieniu lasu, w spirali zakr\u0119t\u00f3w, kt\u00f3re nie ko\u0144cz\u0105 si\u0119 nigdy. San Valentino \u2013 \u015bwi\u0119to wiary. Nie tej z modlitwy. Tylko tej z cia\u0142a. Gdy wszystko inne ju\u017c wysiad\u0142o. Gdy zostaje tylko g\u0142os, cichy, z g\u0142\u0119bi mi\u0119\u015bni: \u201eJeszcze troch\u0119.\u201d Fede<\/strong> \u2013 wiara \u2013 to nie przekonanie. To decyzja powtarzana z ka\u017cdym oddechem.<\/p>\n Czu\u0107 tymianek. Nie z ogrodu, ale z row\u00f3w, z kamiennych \u015bcian, kt\u00f3re przez ca\u0142y dzie\u0144 oddaj\u0105 zapach nagrzanych zi\u00f3\u0142. Kr\u0119ci si\u0119 w nozdrzach razem z potem, zmieszanym ze smarem. To nie aromaterapia. To zmys\u0142owy test przetrwania.<\/p>\n W grupie trzyma si\u0119 Antonio Tiberi. M\u0142ody W\u0142och. Jeszcze nie legenda. Ale kto wie. Ma w oczach up\u00f3r i niepok\u00f3j. Jakby nie do ko\u0144ca wierzy\u0142, \u017ce to wszystko si\u0119 dzieje naprawd\u0119. Jakby wci\u0105\u017c pyta\u0142 sam siebie: \u201eczy dam rad\u0119?\u201d. Ale jedzie. Jak orze\u0142, kt\u00f3ry wypuszczony w powietrze nie zadaje pyta\u0144 \u2013 tylko szuka kierunku.<\/p>\n Potem pion. \u015aciana. To ju\u017c nie droga, to verticale<\/strong> \u2013 pionowo\u015b\u0107. Sznur asfaltu wbity w zbocze. Bormio majaczy gdzie\u015b wysoko, ale nie jest nagrod\u0105. Jest tylko miejscem, kt\u00f3re czeka. G\u00f3ry nie pytaj\u0105. Nie wybaczaj\u0105. W ka\u017cdym zakr\u0119cie czai si\u0119 pytanie: zej\u015b\u0107, czy jecha\u0107 dalej?<\/p>\n Na tym etapie wszystko si\u0119 zsuwa \u2013 ego, duma, marzenia. Zostaje tylko cia\u0142o. I ch\u0142\u00f3d. Bo na g\u00f3rze zawsze wieje. Tam, gdzie wczoraj jechali bokiem, dzi\u015b pr\u00f3buj\u0105 po prostu przetrwa\u0107. M\u00f3wi\u0105, \u017ce kiedy\u015b na tej drodze straci\u0142 czas Vincenzo Nibali. I \u017ce w\u0142a\u015bnie wtedy nauczy\u0142 si\u0119 wygrywa\u0107.<\/p>\n I zn\u00f3w p\u0142asko. Niby \u0142atwiej, ale \u0142atwiej ju\u017c nie istnieje. Morbegno do Cesano Maderno. Krajobraz jak tapeta w biurze: ronda, stacje benzynowe, przystanki bez ludzi. Tu przychodzi abbandono<\/strong> \u2013 opuszczenie. Cia\u0142o jedzie. Dusza zostaje w tyle. Nawet wiatr wydaje si\u0119 znudzony. Ale nikt si\u0119 nie zatrzymuje. Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce nie ma ju\u017c po co. Albo w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce trzeba.<\/p>\n To moment, w kt\u00f3rym niekt\u00f3rzy schodz\u0105 z roweru. Mo\u017ce kt\u00f3ry\u015b z faworyt\u00f3w. Mo\u017ce kto\u015b, kogo wczoraj nazywali nowym or\u0142em Apennin\u00f3w. Ale mo\u017ce te\u017c ten, kt\u00f3ry jedzie dalej \u2013 w milczeniu \u2013 oka\u017ce si\u0119 prawdziwym bohaterem. Nie tym z plakat\u00f3w. Tylko z drogi.<\/p>\n Champoluc to nie miasto. To koniec \u015bwiata. Biella odpina si\u0119 od cywilizacji jak stary guzik. Tu nawet oddech jest samotny. Solitudine<\/strong> \u2013 samotno\u015b\u0107 \u2013 nie znaczy brak ludzi. To ich obecno\u015b\u0107, kt\u00f3ra nic nie zmienia. Kolarz jedzie obok innych, ale w \u015brodku jest tylko pustka.\nWje\u017cd\u017caj\u0105c w dolin\u0119, czu\u0107 zmienno\u015b\u0107 powietrza \u2013 wilgo\u0107 \u015bwierk\u00f3w, zapach lawendy z balkon\u00f3w, dym z pierwszych piec\u00f3w. To wszystko miesza si\u0119 z potem, zm\u0119czeniem i czym\u015b jeszcze \u2013 jakim\u015b starym snem, kt\u00f3rego nie mo\u017cna sobie przypomnie\u0107.<\/p>\n Mo\u017ce kiedy\u015b jecha\u0142 t\u0119dy Damiano Caruso. Mo\u017ce wci\u0105\u017c wspomina tamten samotny rajd w Dolomitach. A mo\u017ce ju\u017c nic nie pami\u0119ta \u2013 bo Giro uczy zapomina\u0107, \u017ceby m\u00f3c przetrwa\u0107.<\/p>\n Potem jeszcze jedno. Finestre. Ostatnia \u015bciana. Destino<\/strong> \u2013 przeznaczenie. Gdzie indziej mo\u017cna by jeszcze udawa\u0107. Tu ju\u017c nie. Tu ka\u017cdy wie, kim jest. Szuter \u015blizga si\u0119 pod ko\u0142ami, t\u0119tno bije jak b\u0119ben. A przed sob\u0105 tylko Sestriere. I w g\u0142owie tylko pytanie: \u201eczy to wszystko mia\u0142o sens?\u201d Mo\u017ce nie mia\u0142o. Ale i tak trzeba tam dojecha\u0107.<\/p>\n A potem Rzym. Watykan. Plac, z kt\u00f3rego wychodz\u0105 ostatni raz. Fine<\/strong> \u2013 koniec. Ale taki, kt\u00f3ry nie ma kreski, nie ma wybuchu, nie ma hymnu. Kolarze jad\u0105 cicho. Obok siebie. Niekt\u00f3rzy si\u0119 \u015bmiej\u0105. Inni p\u0142acz\u0105. Piazza Venezia. Koloseum. Forum Romanum. Kamienie nie komentuj\u0105. Kamienie tylko patrz\u0105. Wiedz\u0105, \u017ce wszystko si\u0119 ko\u0144czy. W bocznej uliczce kto\u015b zje prawdziwe gelato. Kto\u015b wypije espresso pod \u015bcian\u0105 pe\u0142n\u0105 starych zdj\u0119\u0107. A potem zostaje ju\u017c tylko jeden dzie\u0144 ciszy. I powr\u00f3t. Do \u017cycia, kt\u00f3re nie jest Giro. Do \u015bwiata, kt\u00f3ry nie zna podjazd\u00f3w. Nie zna g\u00f3r. I nie zna tego, co znaczy przetrwa\u0107.<\/p>\n Ma loro ricorderanno. Tutto ci\u00f2 che resta.<\/strong><\/p><\/blockquote>\n (Ale oni b\u0119d\u0105 pami\u0119ta\u0107. Wszystko, co zostaje.)<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" There were no more conversations. Maybe only short sentences, broken off in the middle, like thoughts during the climb. The last block ahead of them. A mountain, another one. A valley from which you don\u2019t want to leave. A night that doesn\u2019t bring sleep. From Piazzola sul Brenta everything still seems calm. Flat, ordinary. But […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2317,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-2316","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","entry","has-media"],"yoast_head":"\n
\nTen ostatni etap \u2013 po cichu, bez rywalizacji \u2013 mia\u0142 by\u0107 po\u015bwi\u0119cony komu\u015b, kto te\u017c wierzy w drog\u0119. W prostot\u0119. W milczenie. Papie\u017c Franciszek \u2013 syn Argentyny, biskup Rzymu \u2013 nie krzycza\u0142 nigdy. M\u00f3wi\u0142 o nadziei, o ub\u00f3stwie, o wytrwa\u0142o\u015bci. Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego to jego imi\u0119 pad\u0142o na trasie, z ust komentator\u00f3w, w przekazie dla \u015bwiata. Bo kto jak nie on rozumia\u0142by zm\u0119czenie? Kto lepiej ni\u017c on wiedzia\u0142by, \u017ce bycie ostatnim bywa trudniejsze ni\u017c bycie pierwszym?<\/p>\n