Odpoczynek nie by\u0142 \u0142askawy. Nogi nie zapomnia\u0142y. G\u0142owa nie ucich\u0142a. Tylko krajobraz si\u0119 zmieni\u0142. Znowu p\u0142asko, znowu miasta o \u0142agodnych konturach i nazwy, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 \u201etu jest \u0142atwiej\u201d. Ale przecie\u017c nie jest.<\/p>\n
Lucca pachnie kaw\u0105 i cisz\u0105. Mury wci\u0105\u017c broni\u0105 si\u0119 przed czym\u015b, co mog\u0142oby je skrzywdzi\u0107. Tu nie ma peletonu, nie ma rozm\u00f3w. Jeden kolarz. Jeden rower. Jeden tor. Equilibrio<\/strong> \u2013 r\u00f3wnowaga mi\u0119dzy tym, co chcesz, a tym, czego si\u0119 boisz. Mi\u0119dzy po\u015bpiechem a spokojem. To nie si\u0142a dzi\u015b rz\u0105dzi. To delikatno\u015b\u0107. Umiej\u0119tno\u015b\u0107 utrzymania idealnego toru przy pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu kilometrach na godzin\u0119. Droga prowadzi do Pizy, gdzie wie\u017ca od wiek\u00f3w uczy, \u017ce wszystko mo\u017ce by\u0107 pi\u0119kne nawet wtedy, gdy si\u0119 przechyla. Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego.<\/p>\n Dla Cattaneo ten dzie\u0144 to pr\u00f3ba. Nie boi si\u0119 samotno\u015bci, nie boi si\u0119 czasu. Jest jak orze\u0142, kt\u00f3ry nie potrzebuje stada \u2013 leci sam, szeroko, r\u00f3wno, pewnie. Cie\u0144 jego roweru przecina brukowane zau\u0142ki, jakby przesuwa\u0142 si\u0119 po mapie snu.<\/p>\n Z Viareggio ruszaj\u0105 znad morza. Tam dzieci jedz\u0105 \u015bmietankowe lody, a stare kobiety wystawiaj\u0105 plastikowe krzes\u0142a przed drzwi. Ale oni nie maj\u0105 czasu na to \u017cycie. Jad\u0105 w g\u0142\u0105b. W trud. W speranza<\/strong> - nadziej\u0119, kt\u00f3ra nie ma nic wsp\u00f3lnego z rado\u015bci\u0105. To nie u\u015bmiech. To cie\u0144, kt\u00f3ry biegnie obok. Las jest zbyt g\u0119sty, zbyt cichy. Ka\u017cdy kilometr to pytanie bez odpowiedzi. Castelnovo ne\u2019 Monti czeka gdzie\u015b wysoko. Jak obietnica, \u017ce mo\u017ce jednak by\u0142o warto.<\/p>\n Po drodze pachnie mi\u0119ta i rozgrzany tymianek, zmieszane z kurzem. Z zakr\u0119t\u00f3w unosi si\u0119 co\u015b wilgotnego \u2013 jakby li\u015bcie mia\u0142y w sobie \u0142zy. Jad\u0105, pochyleni, milcz\u0105cy. W\u015br\u00f3d nich mo\u017ce Giulio Ciccone \u2013 uparty, cichy, z tym swoim spojrzeniem, jakby zna\u0142 ka\u017cde drzewo i ka\u017cdy kamie\u0144. On wie, \u017ce speranza<\/strong> to nie marzenie. To decyzja.<\/p>\n Z Modeny do Viadany \u2013 prost\u0105 lini\u0105, kt\u00f3ra nie przynosi ulgi. Noia<\/strong> \u2013 nuda. Ale taka, kt\u00f3ra dr\u0105\u017cy g\u0142ow\u0119. Kiedy ka\u017cdy krajobraz wygl\u0105da tak samo, a obr\u00f3t korby nie ma w sobie niczego nowego. S\u0105 tacy, kt\u00f3rzy nie znosz\u0105 takich dni. Ale to w\u0142a\u015bnie tu hartuje si\u0119 dusza. Gdy nic nie pcha ci\u0119 do przodu, a ty i tak jedziesz. Bo nie mo\u017cesz inaczej. Nikt nie zapami\u0119ta tego etapu. Ale ten, kto dzi\u015b nie zrezygnuje, przetrwa kolejne.<\/p>\n Na p\u00f3\u0142nocy powietrze jest inne. Ci\u0119\u017csze, wilgotne, pe\u0142ne wspomnie\u0144. Z Rovigo ruszaj\u0105 w stron\u0119 Monte Berico. Niby zwyk\u0142y etap. Ale ko\u0144c\u00f3wka to ritorno<\/strong> \u2013 powr\u00f3t. Nie wiadomo do czego. Mo\u017ce do starego roweru bez przerzutek. Mo\u017ce do siebie samego, tego sprzed kontuzji, sprzed ambicji. W Vicenzy czeka ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry patrzy z g\u00f3ry i wie, \u017ce wszystko wraca \u2013 zm\u0119czenie, wiara, samotno\u015b\u0107.<\/p>\n W cieniu tych mur\u00f3w kiedy\u015b pr\u00f3bowa\u0142 zwyci\u0119\u017ca\u0107 Damiano Cunego. M\u00f3wili o nim: ma\u0142y ksi\u0105\u017c\u0119. Ale ksi\u0105\u017c\u0119ta te\u017c przegrywaj\u0105. Czasem g\u0142o\u015bno, czasem po cichu. Tak jak dzi\u015b.<\/p>\n A potem granica. Fizyczna i nie. Z Treviso do Nova Gorica. Confine<\/strong>. Tam, gdzie wszystko si\u0119 miesza \u2013 j\u0119zyki, smaki, wspomnienia. Granica nie potrzebuje stra\u017cnik\u00f3w. Ona siedzi w cz\u0142owieku. Pytania \u2013 sk\u0105d jestem, dok\u0105d jad\u0119 \u2013 nie maj\u0105 odpowiedzi. Wieczorem kto\u015b w trattorii wzniesie kieliszek Teranu. Cierpkie wino zostawi \u015blad jak historia w duszy. Mo\u017ce kt\u00f3ry\u015b z kolarzy wypije jeden \u0142yk. Dla granicy. Dla tego, co mi\u0119dzy.<\/p>\n W tej strefie cienia i przynale\u017cno\u015bci unosi si\u0119 co\u015b znajomego. Mo\u017ce zapach dzikiej lawendy z niezaoranych wzg\u00f3rz. Mo\u017ce wo\u0144 dymu z domowych piec\u00f3w. A mo\u017ce tylko wspomnienie czego\u015b z dzieci\u0144stwa \u2013 z pogranicza. Jak wspomnienie or\u0142\u00f3w z herb\u00f3w i plakat\u00f3w. Bo pogranicze to te\u017c mit. I prawda.<\/p>\n Na koniec \u2013 Asiago. Ale zanim \u2013 d\u0142uga droga z Fiume Veneto przez r\u00f3wniny, przez szept wojennej ziemi. Memoria<\/strong> \u2013 pami\u0119\u0107. To nie historia z ksi\u0105\u017cki. To echo w mg\u0142ach poranka, w wilgoci mch\u00f3w, w drzewach, kt\u00f3re widzia\u0142y wi\u0119cej ni\u017c ludzie. Tu kolarz jedzie nie sam. Jedzie przez co\u015b, co by\u0142o przed nim i b\u0119dzie po nim. Na szczycie nie ma fanfar. Jest cisza. I \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce nie wszystko da si\u0119 zrozumie\u0107. Nie wszystko trzeba.<\/p>\n To w\u0142a\u015bnie tutaj, w masywie Asiago, spoczywaj\u0105 \u017co\u0142nierze II Korpusu Polskiego. Ich nazwisk nie zna \u017caden z zawodnik\u00f3w. Ale jad\u0105 przez miejsce, gdzie bia\u0142o-czerwone or\u0142y nie lecia\u0142y w formacji \u2013 one ju\u017c tylko patrzy\u0142y z nieba.\nJutro kolejny dzie\u0144 odpoczynku. Tak przynajmniej m\u00f3wi organizator. Ale cia\u0142o ju\u017c tego nie s\u0142ucha. G\u0142owa te\u017c nie. Mo\u017ce tylko duch wie, \u017ce to jeszcze nie koniec. \u017be prawdziwa wspinaczka dopiero przed nimi.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" The rest was not kind. The legs did not forget. The head did not quieten down. Only the landscape changed. Flat again, cities with gentle contours and names that say \u201cit is easier here\u201d. But it is not. Lucca smells of coffee and silence. The walls still defend themselves against anything that could harm them. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2313,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-2312","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","entry","has-media"],"yoast_head":"\n