Zmienili kraj. Zostawili za sob\u0105 dwug\u0142owego or\u0142a i wr\u00f3cili tam, gdzie wszystko si\u0119 zacz\u0119\u0142o. Do ojczyzny Giro. Do ziemi, kt\u00f3ra zna ka\u017cdy rodzaj cierpienia na rowerze. Do asfaltu, kt\u00f3ry pami\u0119ta ko\u0142a Coppiego i Bartalego. Wr\u00f3cili do domu \u2013 chocia\u017c ten dom nigdy nie by\u0142 ciep\u0142y. Ale wr\u00f3cili jak or\u0142y, kt\u00f3re zawsze, niezale\u017cnie od tego, gdzie lecia\u0142y, kr\u0105\u017c\u0105 nad w\u0142asnym gniazdem. Bo Giro to te\u017c jest powr\u00f3t \u2013 nie tylko fizyczny, ale emocjonalny, pierwotny.<\/p>\n
Na po\u0142udniu wszystko smakuje inaczej. Powietrze jest bardziej oleiste. Cienie maj\u0105 ostrzejsze kraw\u0119dzie. W Alberobello trulli stercz\u0105 jak zaczarowane sto\u017cki z dzieci\u0119cych sn\u00f3w, ale nikt si\u0119 nimi nie zachwyca. Bo tu nikt nie przyjecha\u0142 po bajk\u0119. Tu przysz\u0142a attesa<\/strong> - czekanie, kt\u00f3re nie daje ulgi. Jad\u0105 przez gaje oliwne, przez kamie\u0144 i figi. Z krzak\u00f3w unosi si\u0119 wo\u0144 dzikiego rozmarynu i opad\u0142ych owoc\u00f3w. Jad\u0105, bo trzeba. Bo Giro nie pyta, czy ci si\u0119 chce. Tylko \u2013 czy jeszcze mo\u017cesz. Gaje nie daj\u0105 cienia, tylko smak goryczy. Figi zwisaj\u0105 z drzew jak pytania bez odpowiedzi. W Lecce czeka barok. Fasady jak koronki. Ale zbyt ci\u0119\u017ckie, zbyt pe\u0142ne historii, \u017ceby mo\u017cna by\u0142o przy nich odpocz\u0105\u0107.\u00a0<\/span><\/p>\n A potem Matera. Kamienne miasto, kt\u00f3re nie potrzebuje historii, bo samo ni\u0105 jest. Tu wszystko milczy. Cisza wisi jak kurz. Silenzio<\/strong> \u2013 milczenie. Tu si\u0119 nie m\u00f3wi \u2013 tu si\u0119 oddycha, ostro\u017cnie, \u017ceby nie zak\u0142\u00f3ci\u0107 tej powagi. Jad\u0105 przez ziemi\u0119 such\u0105 jak gard\u0142o po pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu kilometrach. Sassi \u2013 domy wykute w ska\u0142ach \u2013 patrz\u0105 na nich bez wsp\u00f3\u0142czucia. W piekarni przy Piazza Vittorio Veneto kto\u015b w\u0142a\u015bnie wyjmuje Pane di Matera \u2013 ciemny, ci\u0119\u017cki chleb. Zapach przechodzi mi\u0119dzy kolarzami jak wspomnienie: \u017ce nawet w milczeniu kto\u015b piecze chleb. Tu si\u0119 nie krzyczy. Tu si\u0119 przetrwa.<\/p>\n W\u015br\u00f3d jad\u0105cych \u2013 mo\u017ce Richard Carapaz, twardy jak bazalt, kt\u00f3ry zna warto\u015b\u0107 ciszy i niepewno\u015bci. A mo\u017ce to ma\u0142y kolarz z wielkim sercem \u2013 Lorenzo Fortunato \u2013 kt\u00f3ry nie b\u0142yszczy, ale trwa. Jak cisza. Jak Sassi.<\/p>\n Z Potenzy w d\u00f3\u0142, w stron\u0119 ognia. Dzie\u0144, gdy powietrze nie ch\u0142odzi, tylko z\u0142o\u015bci. Fuoco \u2013 ogie\u0144. W nogach, w p\u0142ucach, w spojrzeniach. W s\u0142o\u0144cu, kt\u00f3re nie o\u015bwietla, tylko pali. Kto\u015b dzisiaj zga\u015bnie. Kto\u015b inny zap\u0142onie mocniej. Neapol nie czeka. Neapol ryczy \u2013 ale nie do nich. Dla nich zostaj\u0105 opary spalin, zapach pizzy, kt\u00f3rej nie spr\u00f3buj\u0105, i droga, kt\u00f3ra nie wybacza b\u0142\u0119d\u00f3w.<\/p>\n Mo\u017ce dzi\u015b ogie\u0144 wypali co\u015b nowego. Mo\u017ce kolarz z Negrar \u2013 Davide Formolo \u2013 spr\u00f3buje wskrzesi\u0107 ducha dawnych bohater\u00f3w, cho\u0107by tylko na jednym podje\u017adzie. Ale Giro nie zna lito\u015bci. Tu nie ma sentymentu dla lokalnych ch\u0142opak\u00f3w.<\/p>\n Apeniny s\u0105 inne ni\u017c Alpy. Mniej widoczne. Mniej dumne. Ale bardziej osobiste. To nie jest g\u00f3ra \u2013 to wyzwanie. Sfida<\/strong> \u2013 wyzwanie, kt\u00f3re przychodzi bez zapowiedzi. Najpierw podjazd jakby nigdy nic. Potem drugi. Trzeci. Droga si\u0119 nie ko\u0144czy. Tylko testuje. W Tagliacozzo mo\u017ce kto\u015b poda bidon. Mo\u017ce nie. Ale nie b\u0119dzie muzyki. Tu nikt nie gra. Tu si\u0119 walczy \u2013 bez fanfar.<\/p>\n Tam, gdzie kiedy\u015b walczy\u0142 Bartali, dzi\u015b zmaga si\u0119 Tom Pidcock. Niski, spr\u0119\u017cysty, bardziej z g\u00f3r ni\u017c z szosy, ale maj\u0105cy w sobie t\u0119 sam\u0105 iskr\u0119: \u201ejeszcze troch\u0119\u201d. Gdy stromo, nie pyta o plan. Po prostu wstaje z siode\u0142ka.<\/p>\n W Marche wszystko jest w ruchu. Wzg\u00f3rza si\u0119 marszcz\u0105, wiatr zmienia kierunek. Ziemia jakby nie mog\u0142a si\u0119 zdecydowa\u0107. Potrzebna jest tenacia<\/strong> \u2013 wytrwa\u0142o\u015b\u0107. Nie moc, nie b\u0142ysk geniuszu. Tylko trwanie. Ka\u017cdy obr\u00f3t korby jak cie\u0144, kt\u00f3ry nie znika. W Castelraimondo doje\u017cd\u017ca si\u0119 z zaci\u015bni\u0119tymi z\u0119bami. Bez gest\u00f3w. Bez u\u015bmiech\u00f3w. Ale z czym\u015b wa\u017cniejszym \u2013 z przekonaniem, \u017ce je\u015bli dzi\u015b si\u0119 uda\u0142o, jutro te\u017c si\u0119 uda.<\/p>\n Zapach \u0142\u0105k tu inny ni\u017c na po\u0142udniu. Tu powietrze nosi wo\u0144 s\u0142odkiego tymianku i \u015bwie\u017cej sza\u0142wii. Ale nikt nie m\u00f3wi o aromatach. M\u00f3wi si\u0119 tylko o dystansie, o czekaniu, o b\u00f3lu.<\/p>\n Potem kurz. Nie ten romantyczny, tylko prawdziwy. W ustach. W oczach. W my\u015blach. Gubbio do Sieny. Polvere<\/strong> \u2013 kurz. Strade bianche nie przebaczaj\u0105. Nie daj\u0105 czasu na refleksj\u0119. S\u0105 jak pami\u0119\u0107: nier\u00f3wne, bezwzgl\u0119dne. Tam, gdzie ko\u0144czy si\u0119 asfalt, ko\u0144czy si\u0119 komfort. Zostaje walka o lini\u0119, o r\u00f3wnowag\u0119, o sens. Siena majaczy w oddali jak fatamorgana. Ale kurz zostaje z nimi. Zostaje w z\u0119bach. W r\u0119kawiczkach. W pami\u0119ci. Bo polvere to znak, \u017ce si\u0119 by\u0142o. \u017be si\u0119 przetrwa\u0142o. \u017be co\u015b si\u0119 zostawi\u0142o \u2013 cho\u0107by \u015blad w pyle.<\/p>\n W Sienie kiedy\u015b \u015bciga\u0142 si\u0119 Michele Bartoli. Zamiast zwyci\u0119stw \u2013 rany. Zamiast chwa\u0142y \u2013 pami\u0119\u0107. I mo\u017ce to wi\u0119cej warte.<\/p>\n A jutro dzie\u0144 odpoczynku. Tak m\u00f3wi kalendarz. Ale czy mo\u017cna naprawd\u0119 odpocz\u0105\u0107, gdy cia\u0142o pami\u0119ta piach, a g\u0142owa wci\u0105\u017c jedzie? Mo\u017ce to nie przerwa. Mo\u017ce to tylko cisza mi\u0119dzy d\u017awi\u0119kami. A mo\u017ce w\u0142a\u015bnie wtedy boli najbardziej.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" They changed countries. They left behind a two-headed eagle and returned to where it all began. To the homeland of the Giro. To a land that knows every kind of suffering on a bike. To the asphalt that remembers the wheels of Coppi and Bartali. They returned home \u2013 although this home was never warm. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2309,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-2308","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","entry","has-media"],"yoast_head":"\n