Vitoria-Gasteiz, Hiszpania wzywa\u0142a mnie, gdy by\u0142em podekscytowany moim drugim pe\u0142nym Ironmanem! M\u00f3j kolega treningowy Neil i ja, wraz z innymi cz\u0142onkami Portsmouth Triathletes, mieli\u015bmy zmierzy\u0107 si\u0119 z Ironmanem w Vitoria-Gasteiz.<\/p>\n
Neil odebra\u0142 mnie z domu i ruszyli\u015bmy w drog\u0119 do Gatwick. Ca\u0142a podr\u00f3\u017c \u2013 samochodem na lotnisko, lot, autobusem z lotniska do Bilbao, a potem kolejnym do Vitorii \u2013 posz\u0142a g\u0142adko jak po ma\u015ble. Dotarli\u015bmy do hotelu oko\u0142o 21:00, gdzie spotka\u0142a nas ma\u0142a niespodzianka: przypadkowo zarezerwowali\u015bmy dwa pokoje zamiast jednego. Ale bez problemu, szybko to za\u0142atwili\u015bmy i udali\u015bmy si\u0119 na uczt\u0119 w\u0119glowodanow\u0105 do pobliskiej w\u0142oskiej restauracji.<\/p>\n
Nast\u0119pny dzie\u0144 by\u0142 pe\u0142en wra\u017ce\u0144: monta\u017c roweru, rejestracja w centrum Vitorii, spotkanie z naszymi przyjaci\u00f3\u0142mi z Portsmouth Triathletes Carl\u0105, Alexem, Mikiem i Sian, obowi\u0105zkowa pielgrzymka na targi Ironman oraz wieczorny test roweru na uroczych ulicach Vitorii. Zwie\u0144czyli\u015bmy dzie\u0144 pizz\u0105 z ca\u0142\u0105 ekip\u0105. Spaceruj\u0105c z powrotem do hotelu, pe\u0142ni i szcz\u0119\u015bliwi, podziwiali\u015bmy pi\u0119kn\u0105 architektur\u0119 starego miasta.<\/p>\n
Poranek odprawy przed wy\u015bcigiem rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od wsp\u00f3lnej przebiezki przed \u015bniadaniem \u2013 trzeba rozrusza\u0107 te nogi! Po \u015bniadaniu w lokalnej kawiarni, z pyszn\u0105 hiszpa\u0144sk\u0105 tortill\u0105 i ma\u015blanymi croissantami, nadszed\u0142 czas, aby spakowa\u0107 nasze torby tranzytowe, jeszcze raz sprawdzi\u0107 sprz\u0119t i upewni\u0107 si\u0119, \u017ce nasza strategia \u017cywieniowa jest dopieta na ostatni guzik. Nastepnie wzieli\u015bmy udzia\u0142 w obowi\u0105zkowej odprawie przed wy\u015bcigiem, gdzie mia\u0142em przyjemno\u015b\u0107 pozna\u0107 Paula Kaye'a, cz\u0142owieka odpowiedzialnego za ca\u0142e to wydarzenie. Po tym, zawiezlismy nasze torby do T2 i wskoczyli\u015bmy do autobusu jad\u0105cego do osza\u0142amiaj\u0105cego jeziora Landa (miejsce T1), aby ustawi\u0107 nasze rowery. Szybki lunch nad jeziorem, a potem powr\u00f3t do Vitorii na ostatni\u0105 uczt\u0119 makaronow\u0105 z Neilem. Emocje w oczekiwanie na dzie\u0144 wy\u015bcigu si\u0119ga\u0142o zenitu!<\/p>\n
P\u0142ywanie by\u0142o dyscyplin\u0105, kt\u00f3rej obawia\u0142em si\u0119 najbardziej. Wiedzia\u0142em, \u017ce nie trenowa\u0142em wystarczaj\u0105co du\u017co; moja wytrzyma\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a solidna, ale brakowa\u0142o mi pr\u0119dko\u015bci. Ustawi\u0142em si\u0119 z grup\u0105 1:10, celuj\u0105c w tempo 1:50\/100m. Jak zawsze, energia Paula Kaye'a by\u0142a zara\u017aliwa. Sprawi\u0142, \u017ce klaskali\u015bmy w rytm, zaczynaj\u0105c powoli i przyspieszaj\u0105c, zach\u0119caj\u0105c wszystkich do przy\u0142\u0105czenia si\u0119 i g\u0142o\u015bniejszego klaskania. Potem, z okrzykiem \"Jeste\u015bcie gotowi?\", \"Thunderstruck\" AC\/DC rozbrzmia\u0142o przez g\u0142o\u015bniki, powoduj\u0105c g\u0119si\u0105 sk\u00f3rk\u0119 na ca\u0142ym moim ciele. By\u0142em gotowy!<\/p>\n
Zacz\u0105\u0142em z u\u015bmiechem, wiedz\u0105c, \u017ce to by\u0142 moment, na kt\u00f3ry czeka\u0142em od zapisania si\u0119 na wy\u015bcig w 2019 roku. Ta decyzja, podj\u0119ta w pubie z moimi przyjaci\u00f3\u0142mi Ironmanami po kilku kuflach, doprowadzi\u0142a do tego dnia. Nadszed\u0142 czas, aby wykorzysta\u0107 ca\u0142y trening i po\u015bwi\u0119cenia, kt\u00f3re poczyni\u0142em.<\/p>\n
\"Spokojnie\", powiedzia\u0142em sobie. \"P\u0142y\u0144 po stopach i po prostu przetrwaj p\u0142ywanie. Zabawa zacznie si\u0119 na rowerze i biegu.\" Ale to nie by\u0142o takie \u0142atwe. Wszyscy wydawali si\u0119 znacznie szybsi ode mnie. Nie mog\u0142em si\u0119 schowa\u0107 za nikim na wi\u0119cej ni\u017c kilkaset metr\u00f3w. Pierwszy odcinek w kierunku ko\u015bcio\u0142a wydawa\u0142 si\u0119 niesko\u0144czony. Skr\u0119t w lewo wok\u00f3\u0142 czerwonej boi i kolejny odcinek, pr\u00f3buj\u0105c po prostu przetrwa\u0107. Po drugim zakr\u0119cie zacz\u0105\u0142em czu\u0107 si\u0119 lepiej, nawet szybciej. Nie tylko mog\u0142em utrzyma\u0107 si\u0119 na czyich\u015b stopach, ale zacz\u0105\u0142em wyprzedza\u0107 moich rywali. M\u00f3j jedyny problem polega\u0142 na tym, \u017ce nie widzia\u0142em boi, wi\u0119c pod\u0105\u017ca\u0142em za innymi. To by\u0142 b\u0142\u0105d. Pod koniec, kajakarz zasygnalizowa\u0142, \u017ce zboczyli\u015bmy z kursu. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 p\u0142ywak\u00f3w zignorowa\u0142a go, kieruj\u0105c si\u0119 prosto do czerwonej boi, ale ja nie by\u0142em tam, \u017ceby oszukiwa\u0107 lub \u015bciga\u0107 si\u0119 z kimkolwiek. To by\u0142o moje osobiste wyzwanie. Skr\u0119ci\u0142em w prawo, aby poprawi\u0107 m\u00f3j kurs, prawdopodobnie dodaj\u0105c oko\u0142o dwie minuty do mojego p\u0142ywania, ale nie obchodzi\u0142o mnie to. Z ka\u017cdym metrem, d\u017awi\u0119k T1 stawa\u0142 si\u0119 g\u0142o\u015bniejszy. Ekscytacja ros\u0142a, gdy mysla\u0142em o zmianie na rower i podziwianiu pi\u0119knych widok\u00f3w Kraju Bask\u00f3w.<\/p>\n
W T1, nie spieszy\u0142em si\u0119, upewniaj\u0105c si\u0119, \u017ce wszystko idzie zgodnie z planem, bez \u017cadnych b\u0142\u0119d\u00f3w. Metodycznie zdj\u0105\u0142em piank\u0119, za\u0142o\u017cy\u0142em skarpetki, buty, pas z numerem startowym i kask, i w\u0142o\u017cy\u0142em \u017cele do kieszeni. Po zawieszeniu torby na haku, pobieg\u0142em odebra\u0107 rower. Nie by\u0142o niespodziank\u0105, \u017ce rower Neila ju\u017c znikn\u0105\u0142; wiedzia\u0142em, \u017ce zmia\u017cd\u017cy p\u0142ywanie. Kiedy bieg\u0142em przez stref\u0119 zmian, zobaczy\u0142em Sian machaj\u0105c\u0105 flag\u0105 Portsmouth Tri, krzycz\u0105c\u0105 moje imi\u0119 i dopinguj\u0105c\u0105 mnie do \u015bwietnej jazdy. Linia startu. Wskakuj\u0119. Ruszam. Jedziemy! \ud83d\udeb4\ud83c\udffb\ud83d\udca8<\/p>\n
A wi\u0119c, trasa rowerowa to by\u0142y opisana jako \"pag\u00f3rkowata\", z ponad 1000 metr\u00f3w wspinaczki. Oczywi\u015bcie, zastanawia\u0142em si\u0119, czy uda mi si\u0119 utrzyma\u0107 solidne 34 km\/h. M\u00f3j cel t\u0119tna to by\u0142o poni\u017cej 150 bpm, a moc mia\u0142a wynosi\u0107 oko\u0142o 170-180W. Oczywi\u015bcie, zacz\u0105\u0142em troch\u0119 za mocno (kt\u00f3\u017c nie?), ale wiedzia\u0142em, \u017ce moje t\u0119tno si\u0119 uspokoi, gdy si\u0119 rozkr\u0119c\u0119. Neil pom\u00f3g\u0142 mi opracowa\u0107 strategie \n \u017cywieniow\u0105: jeden \u017cel co 22 minuty, popijany \u0142ykiem elektrolit\u00f3w. Ale, b\u0105d\u017amy szczerzy, \u017c\u0142opa\u0142em to znacznie cz\u0119\u015bciej - trzeba utrzyma\u0107 te mi\u0119\u015bnie s\u0142one, prawda? Moja konfiguracja to by\u0142y dwie butelki: jedna na kierownicy (dla \u0142atwego dost\u0119pu w trybie aero-posera), i zapasowa za siode\u0142kiem. Plan by\u0142 taki, \u017ceby uzupe\u0142nia\u0107 przedni\u0105 butelk\u0119 na ka\u017cdym punkcie od\u017cywczym, a potem wzi\u0105\u0107 now\u0105 na ty\u0142. Dzia\u0142a\u0142o jak marzenie! Pierwsza p\u0119tla by\u0142a \u0142atwizn\u0105 (nie dos\u0142ownie). Bez szalonego upa\u0142u czy wiatru, tylko osza\u0142amiaj\u0105ce widoki g\u00f3r, z\u0142otych p\u00f3l, bujnych las\u00f3w i jeziora Landa mieni\u0105cego si\u0119 w oddali. Sama trasa by\u0142a troch\u0119 pag\u00f3rkowata, zmuszaj\u0105c mnie do u\u017cywania ma\u0142ej tarczy na kilku wi\u0119kszych wzniesieniach. Pod koniec p\u0119tli, jecha\u0142em ze \u015bredni\u0105 34,2 km\/h z t\u0119tnem 152 bpm. Czas troch\u0119 zwolni\u0107 i zachowa\u0107 troch\u0119 energii na maraton. Druga p\u0119tla zacz\u0119\u0142a si\u0119 od ma\u0142ej niespodzianki: m\u00f3j przedni koszyk na bidon poluzowa\u0142 si\u0119. Zauwa\u017cy\u0142em namiot mechanika i poprosi\u0142em o kilka trytytek. Podczas gdy facet grzeba\u0142 w torbie, musia\u0142em otworzy\u0107 butelk\u0119, \u017ceby ponownie przymocowa\u0107 koszyk, rozlewaj\u0105c elektrolity na ca\u0142e przednie ko\u0142o. No c\u00f3\u017c, przynajmniej by\u0142o l\u015bni\u0105co czyste przez jedn\u0105 p\u0119tl\u0119. Po szybkiej naprawie i przyjacielskim popchni\u0119ciu od mechanika, by\u0142em z powrotem na trasie. Hiszpa\u0144skie s\u0142o\u0144ce postanowi\u0142o si\u0119 w koncu pokaza\u0107, wi\u0119c temperatura poszybowa\u0142a w g\u00f3r\u0119. Zamieni\u0142em si\u0119 w ludzki zraszacz, chwytaj\u0105c butelki z wod\u0105 na ka\u017cdym punkcie od\u017cywczym i polewaj\u0105c si\u0119 nimi doszcz\u0119tnie. Moje plecy te\u017c urz\u0105dzi\u0142y bunt przeciwko pozycji aero, wi\u0119c doda\u0142em kilka improwizowanych rozci\u0105gni\u0119\u0107. A, i czy wspomnia\u0142em, \u017ce zgubi\u0142em ca\u0142y bidon z tylniego koszyka? Tak, musia\u0142em racjonowa\u0107 resztki w mojej przedniej butelce do nast\u0119pnego punktu od\u017cywczego. \u017bele zaczyna\u0142y by\u0107 ju\u017c wtedy do\u015b\u0107 obrzydliwe, ale \u017cebracy nie mog\u0105 by\u0107 wybredni. \u015arednia pr\u0119dko\u015b\u0107 spad\u0142a do 33,3 km\/h, a moje t\u0119tno pod\u0105\u017cy\u0142o za ni\u0105 do 150 bpm. Podczas trzeciej p\u0119tli by\u0142em ju\u017c ugotowany. Przegrzany, czu\u0142em si\u0119 s\u0142abo i zaczynalem widzie\u0107 fate morgana \ud83e\udd75 (no dobra, mo\u017ce nie a\u017c tak zle). Trasa sta\u0142a si\u0119 bardziej opustosza\u0142a, z mniejsz\u0105 liczb\u0105 kibic\u00f3w i innych triathlonist\u00f3w w zasi\u0119gu wzroku. Czarna my\u015bli zawis\u0142y nad moim umys\u0142em, odbijaj\u0105c w\u0105tpliwo\u015bci i zm\u0119czenie, kt\u00f3re si\u0119 wkrada\u0142y. Zmaga\u0142em si\u0119 z g\u0142osem w mojej g\u0142owie, tym, kt\u00f3ry szepta\u0142, \u017ce to wszystko jest zbyt wiele, \u017ce powinienem po prostu odpu\u015bci\u0107 i dotrze\u0107 do mety. Ale up\u00f3r g\u0142\u0119boko we mnie nie chcia\u0142 si\u0119 podda\u0107. Zacz\u0105\u0142em kopa\u0107 g\u0142\u0119biej, przypominaj\u0105c sobie niezliczone godziny treningu, po\u015bwi\u0119cenia i niezachwiane wsparcie tych, kt\u00f3rzy we mnie wierzyli. To nie by\u0142 czas na s\u0142abo\u015b\u0107. Po chwili, jakby na pr\u00f3b\u0119 mojej determinacji, czeka\u0142a na nas niespodzianka - wymagaj\u0105ca \u015bciana o nachyleniu 10%, co za brutalne przebudzenie! To w\u0142a\u015bciwie mnie roz\u015bmieszy\u0142o. Wiatr na szczycie przybra\u0142 na sile, dodaj\u0105c kolejn\u0105 warstw\u0119 zabawy do tego wszystkiego. W ko\u0144cu skr\u0119ci\u0142em w stron\u0119 miasta i zrobi\u0142o si\u0119 znowu ekscytuj\u0105co. T\u0142umy wsz\u0119dzie, dopinguj\u0105ce nas g\u0142o\u015bno. Zsiad\u0142em z roweru, poda\u0142em go wolontariuszowi (co za luksus!) i pobieg\u0142em w d\u00f3\u0142 po czerwonym dywanie jak profesjonalista. T2 by\u0142o w zasi\u0119gu wzroku! Teraz tylko maraton do przebiegni\u0119cia... Tylko?<\/p>\n
T2 mine\u0142o jak mrugni\u0119cie oka. Zdje\u0142em kask, za\u0142o\u017cy\u0142em buty , czapke i okulary i wbieg\u0142em na tras\u0119 biegu, i o matko, ten ha\u0142as! \ud83d\ude31 Te okrzyki! \ud83c\udf89 Zdumiewaj\u0105ce wsparcie t\u0142um\u00f3w! \ud83d\udce2 To by\u0142o absolutne szale\u0144stwo. \ud83d\ude03 Ani jednego wolnego miejsca przy barierkach, setki ludzi krzycz\u0105cych twoje imi\u0119\ud83d\udde3\ufe0f, przybijaj\u0105cych pi\u0105tki\u270b\ud83c\udffb, klaszcz\u0105cych\ud83d\udc4f\ud83c\udffb \u2013 ca\u0142a ta otoczka. Jak mo\u017cna by\u0142o si\u0119 nie da\u0107 temu ponie\u015b\u0107? Ta\u0144czy\u0142em, wnosi\u0142em r\u0119ce w g\u00f3r\u0119, dzi\u0119kowa\u0142em wszystkim za ich niesamowit\u0105 energi\u0119. Zobaczy\u0142em nawet Sian Hawkes, nasz\u0105 jedyn\u0105 kibick\u0119 z Portsmouth, co by\u0142o niesamowite. \ud83d\ude0a\n\nNiestety, euforia nie trwa\u0142a d\u0142ugo. Po oko\u0142o 1 km ostry b\u00f3l d\u017agn\u0105\u0142 mnie po obu stronach pod \u017cebrami. By\u0142 tak intensywny, \u017ce nie mog\u0142em nawet oddycha\u0107. To nie by\u0142a zwyk\u0142a kolka; napinanie mi\u0119\u015bni brzucha nic nie dawa\u0142o. Musia\u0142em si\u0119 zatrzyma\u0107 i spr\u00f3bowa\u0107 to rozchodzi\u0107. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to by\u0142 pocz\u0105tek mojej przygody z marszo-biegiem. M\u00f3j plan zak\u0142ada\u0142 chodzenie tylko przez punkty od\u017cywcze, ale z tym skurczem by\u0142o du\u017co wi\u0119cej chodzenia. Na dodatek m\u00f3j \u017co\u0142\u0105dek by\u0142 bliski buntu przeciwko nadmiarowi \u017celi\ud83e\udd22. Musia\u0142em by\u0107ostro\u017cny. Promyk nadziei pojawi\u0142 si\u0119, gdy wpad\u0142em na Ew\u0119 Komander pod koniec mojego pierwszego okr\u0105\u017cenia (jej trzeciego). By\u0142a wyra\u017anie zm\u0119czona, nawet si\u0119 nie u\u015bmiechn\u0119\u0142a. Wymienili\u015bmy kilka \u017cart\u00f3w, u\u017calaj\u0105c si\u0119 nad tym ca\u0142ym \"dlaczego to znowu robimy?\" i \"nigdy wi\u0119cej nie zapisuj\u0119 si\u0119 na Ironmana\" \ud83d\ude29\ud83d\ude05 Pocieszaj\u0105ce by\u0142o wiedzie\u0107, \u017ce nawet profesjonali\u015bci cierpi\u0105. \ud83d\ude09 Moje drugie okr\u0105\u017cenie to by\u0142 w zasadzie pit stop. M\u00f3j \u017co\u0142\u0105dek wydawa\u0142 wszelkiego rodzaju dziwne d\u017awi\u0119ki, wi\u0119c zdecydowa\u0142em si\u0119 na przerw\u0119 w toalecie. Wydostanie si\u0119, a potem za\u0142o\u017cenie mokrego tri-suitu, by\u0142o jak ucieczka z piekielnego labiryntu. Od tego momentu, \u017cele zosta\u0142y wykre\u015blone z menu - dobra, stara cola sta\u0142a si\u0119 moim wybawieniem.\ud83e\udd64 Pod koniec tego okr\u0105\u017cenia zobaczy\u0142em znajome twarze wtbiegajace na tras\u0119 biegu, co da\u0142o mi bardzo potrzebny zastrzyk energii. Dogoni\u0142em Carl\u0119 i Alexa zaraz po mini\u0119ciu Plaza de Espa\u00f1a niedaleko mety. To by\u0142o niesamowite biec choc przez chwil\u0119 z moj\u0105 triathlonow\u0105 rodzin\u0105. Rozmawiali\u015bmy o etapie rowerowym, naszych zmaganiach i oczywi\u015bcie, jednog\u0142o\u015bnie zgodzili\u015bmy si\u0119, \u017ce nigdy wi\u0119cej nie zrobimy g\u0142upiego Ironmana \ud83d\ude05\ud83e\udd23 Biegli\u015bmy razem przez p\u00f3\u0142 okr\u0105\u017cenia, ale Carla i Alex potrzebowali przerwy, a ja czu\u0142em si\u0119 zaskakuj\u0105co dobrze, wi\u0119c kontynuowa\u0142em solo. Skurcze troch\u0119 si\u0119 uspokoi\u0142y, wi\u0119c oddychanie prawie wr\u00f3ci\u0142o do normy. Nadal szed\u0142em przez punkty od\u017cywcze, ale potem od razu wraca\u0142em do biegu. Gdy zacz\u0105\u0142em moje czwarte i ostatnie okr\u0105\u017cenie, ogarn\u0119\u0142a mnie czysta rado\u015b\u0107. Zacz\u0105\u0142em znowu anga\u017cowa\u0107 si\u0119 w interakcj\u0119 z t\u0142umem, skaka\u0107, ta\u0144czy\u0107, biegajac ty\u0142em - tylko dla zabawy. Ciemne chwile by\u0142y za mn\u0105. Moja jedyna my\u015bl teraz brzmia\u0142a: \"Nie p\u0142acz na mecie\". (Robi\u0119 si\u0119 troch\u0119 emocjonalny po trudnym dniu). Kilometry mija\u0142y szybko. Wyprzedzi\u0142em wszystkich zawodnik\u00f3w z AG, kt\u00f3rzy wyprzedzili mnie wcze\u015bniej. Nic nie mog\u0142o mnie teraz powstrzyma\u0107. W oddali dostrzeg\u0142em Mike'a Hawkesa, kolejnego triatlonist\u0119 z Portsmouth, i krzykn\u0105\u0142em kilka s\u0142\u00f3w zach\u0119ty. By\u0142em tak blisko... Podekscytowanie si\u0119gn\u0119\u0142o zenitu, gdy wbieg\u0142em do centrum miasta. Lecia\u0142em jak na skrzyd\u0142ach! Wyci\u0105gn\u0105\u0142em m\u00f3j numer startowy z kieszeni (gdzie schowa\u0142em go dla bezpiecze\u0144stwa) i z nim w r\u0119ku, wbieg\u0142em na s\u0142ynny czerwony dywan Ironmana. Z uniesionymi r\u0119kami, triumfalnym okrzykiem, ogromnym u\u015bmiechem na ustach, przekroczy\u0142em lini\u0119 mety slysz\u0105c te magiczne s\u0142owa od Paula Kaye'a: \"Piotr, YOU ARE AN IRONMAN!\"\u2764\ufe0f\u200d\ud83d\udd25<\/p>\n
Hiszpania zdobyta! \ud83c\uddea\ud83c\uddf8\ud83c\udfc5\ud83d\udcaa\ud83c\udffb Ale nie sam.<\/p>\n
Do tych, kt\u00f3rzy \u015bcigali si\u0119 ze mn\u0105 w Hiszpanii, wasza obecno\u015b\u0107 na trasie by\u0142a inspiruj\u0105ca. Dzielili\u015bmy to samo mordercze wyzwanie, to samo pal\u0105ce s\u0142o\u0144ce i to samo radosne uczucie spe\u0142nienia. Dzi\u0119kuj\u0119 wam za to, \u017ce si\u0119 prze\u0142amali\u015bcie, za to, \u017ce mnie motywowali\u015bcie i za przypomnienie, \u017ce wszyscy jeste\u015bmy w tym razem. I do wszystkich moich niesamowitych przyjaci\u00f3\u0142 i rodziny, kt\u00f3rzy przyjechali dopingowa\u0107 mnie w Hiszpanii, tych w Polsce i Wielkiej Brytanii, wasza mi\u0142o\u015b\u0107 i wsparcie nios\u0142y mnie przez te kilometry. Dzi\u0119kuj\u0119 wam za doping z bliska i daleka, za zrozumienie d\u0142ugich popo\u0142udni i wieczor\u00f3w po\u015bwi\u0119conych treningom i za to, \u017ce zawsze jeste\u015bcie przy mnie, aby \u015bwi\u0119towa\u0107 zwyci\u0119stwa, du\u017ce i ma\u0142e. Do tych, kt\u00f3rzy trenowali ze mn\u0105, dzi\u0119kuj\u0119 za wsp\u00f3lne kilometry, wczesne poranki, motywacj\u0119 i kole\u017ce\u0144stwo. Sprawili\u015bcie, \u017ce podr\u00f3\u017c do linii startu by\u0142a r\u00f3wnie satysfakcjonuj\u0105ca jak przekroczenie linii mety. Ten IRONMAN by\u0142 \u015bwiadectwem si\u0142y spo\u0142eczno\u015bci, zar\u00f3wno bliskiej, jak i dalekiej. Wasze niezachwiane wsparcie umo\u017cliwi\u0142o to zwyci\u0119stwo. To dla was. \u2764\ufe0f<\/p>\n
Vitoria-Gasteiz, skrad\u0142a\u015b moje serce!<\/p>\n
To miasto to nie tylko pi\u0119kne t\u0142o dla IRONMANA, to miejsce wype\u0142nione niesamowit\u0105 energi\u0105 i najbardziej wspieraj\u0105cymi lud\u017ami. Ulice Vitoria-Gasteiz t\u0119tni\u0142y d\u017awi\u0119kiem dopinguj\u0105cych okrzyk\u00f3w i tych kultowych baskijskich gwizd\u00f3w. Wasz entuzjazm nap\u0119dza\u0142 mnie i popycha\u0142 do dalszego wysi\u0142ku, gdy by\u0142o ci\u0119\u017cko. Od \u015bredniowiecznego uroku starego miasta po nowoczesny klimat nowego, to miasto to prawdziwy klejnot. A Baskowie? Ich ciep\u0142o i hojno\u015b\u0107 sprawi\u0142y, \u017ce czu\u0142em si\u0119, jakbym \u015bciga\u0142 si\u0119 w domu.<\/p>\n
Eskerrik asko, Vitoria-Gasteiz! Dzi\u0119kuj\u0119 za niezapomniane do\u015bwiadczenie IRONMAN. Nie mog\u0119 si\u0119 doczeka\u0107 powrotu.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vitoria-Gasteiz, Spain was calling my name as I was pumped for my second full-distance Ironman! My training buddy Neil and I, along with some fellow Portsmouth Triathletes, were about to take on Ironman Vitoria-Gasteiz. Neil picked me up from home and we hit the road to Gatwick. The whole travel shebang \u2013 car to airport, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2064,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-2050","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","entry","has-media"],"yoast_head":"\n